Kaifuso

Kaifuso იკავებს სარდაფის სართულს Kuznetsky Most-ზე, 6 — იმავე შენობაში, სადაც ერთი სართულით ზემოთ ფრანგული ბრასრია მდებარეობს. არკადი ნოვიკოვმა (Arkady Novikov) შეგნებულად მოძებნა ამ სივრცისთვის სხვა ენა: არა ევროპული, არამედ აღმოსავლური. ორიენტირად გამოდგა ლონდონური Park Chinois თავისი მინიშნებებით შანხაის ღამის კლუბების კულტურაზე — მგრძნობიარე, ოდნავ დახურული ატმოსფეროთი, სადაც ვახშმის დროს ყოველთვის იგრძნობა ღამე. თავად სახელწოდება მიმანიშნებელია ძველი იაპონური პოეზიის კრებულზე, რომელიც ხიდად იქცა ჩინურ და იაპონურ ტრადიციებს შორის. ორი კულტურის დიალოგის იგივე იდეა აქ გასტრონომიაში გადათარგმნეს.

„თავად სივრცე ქმნიდა საჭირო განწყობას — პროპორციები, აგური, რაღაც აღუწერელი აღმოსავლური ჰაერში. ყოველთვის მომწონდა ეს ესთეტიკა: მგრძნობიარე, საიდუმლოს მინიშნებით“. — არკადი ნოვიკოვი (Arkady Novikov), რესტორატორი.

სამზარეულოზე პასუხისმგებელია ორი დამოუკიდებელი მიმართულება. ჩინური — შენიანის (Shenyang) მზარეულების ოჯახის ხელშია: შეფი ლიუ სიუეიანი (Liu Xueyan) მეუღლესთან და ნათესავებთან ერთად მუშაობს ისე, როგორც სახლში არის მიღებული — ხელით, ტრადიციასთან კომპრომისების გარეშე. დიმ-სამები აქვე იძერწება, პეკინური იხვი და ხორცი შავი პილპილით — იმავე საშინაო სამზარეულო სკოლის არსენალიდან. იაპონური მიმართულება სხვა ლოგიკაზეა აგებული: მინიმალური ჩარევა, მაქსიმალური ყურადღება თევზზე. სუში-ბარი, საშიმი, ხოლო ცხელი კერძებიდან — შავი ვირთევზა, დამწიფებული მისოში, და მარმარილოს ხორცი ვაგიუ. ბრენდ-შეფი მარკ შახ აქბარი (Mark Shah Akbari) ორივე ხაზს ერთ რეგისტრში ინარჩუნებს და არ აძლევს მათ ეკლექტიკაში შერწყმის საშუალებას.

ინტერიერი — ევგენია უჟეგოვას (Evgenia Uzhegova) ბიუროს ნამუშევარია, ცნობილი Aist-ითა და Kuznetsky Most-ის ბრასრით. აქ მან სივრცე ზანდუკივით ააგო: კედლები და ჭერი დაფარულია ხელით შესრულებული მხატვრობით — ჩიტები, ყვავილები, ორნამენტები, აღებული ჩინური აბრეშუმის პანოებიდან. დივნები, კაკლის ხისგან დამზადებული ეკრანები — ყველაფერი ბოლო დეტალამდე შეკვეთით არის დამზადებული. ჩაკეტილობისა და სიმკვრივის შეგრძნება შეგნებულია.

ჩვენმა ფარულმა სტუმრებმა კოქტეილს 8 ქულა მისცეს 10-დან — გემოს სიზუსტისა და იმისთვის, თუ როგორ ეხმიანება ბარის ბარათი ადგილის საერთო აღმოსავლურ განწყობას.

ღამის დადგომასთან ერთად რესტორანი იცვლის რიტმს: სინათლე მცირდება, მუსიკა უფრო ღრმა ხდება, და საზღვარი ვახშმისა და კლუბს შორის თანდათან ქრება. სწორედ ეს არის მთავარი იდეა — არა უბრალოდ ჭამა, არამედ სივრცეში შესვლა, რომელიც საკუთარი დროით ცხოვრობს.